เข้ามาแล้วไม่รู้จะเขียน
แต่เมื่อเข้ามาแล้วก็ต้องเขียนไป

เมื่อคืนวันเสาร์เราต้องไปกินเลี้ยงงานบวชเพื่อน
เป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่สมัยเด็กๆ
แต่เขาอายุน้อยกว่าเรา ๒ ปี

เราก็ไม่รู้จะไปกับใคร
ขับรถจะไปซื้อของเห็นพวกพี่ที่เตะบอลด้วยเหมือนกำลังจะไป
เราขับรถไปจอน้องที่เตะบอลถามว่าไปหรือยัง
เราบอกว่าเดียวตามไป

พอเราไปถึง
เดินเข้างานไปยังไม่มีพวกๆมางานเลย
ยังดีที่เจอน้องที่หน้างานเลยเดินไปนั่งโต๊ะกัน ๒ คน
สักพักน้องข้างบ้านมากับภรรยา
เราเดินไปตามให้มานั่งด้วยกัน

สักพักภรรยาคุณน้องพูดออกมาว่า
ตั๊ม(ชื่อน้องข้างบ้านเรา)แป้งนี่
เราก็หันไปมอง
มาด้วยหรือว่ะ
ในใจกลัวน้องเขาเรียกมานั่งด้วย
เราก็เลยมองที่ตั๊มเหมือนตั๊มจะรู้
ก็เลยไม่ให้น้องเขาเรียกมานั่งด้วย

ถ้าสมมตเกิด แป้ง มานั่งด้วยไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้น
คงแปลกๆไม่น้อย

เพื่อคนเริ่มเยอะ
นั่งกินกันไปเรื่อยๆ
เราก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ
มีคนตะโกนแซวมาว่า
ป้อมเพื่อนๆให้อภัยแล้วกับมาเตะบอลได้แล้ว
กำ มันยังไม่ลืมเรื่องจุดโทษกันอีกหรอ

วันอาทิตย์เราก็ว่าจะไปเตะบอล
แต่อยู่ๆมันจะอ้วกมาได้ไงก็ไม่รู้
เลยไม่ได้ไปเตะสักที

ช่วงนี้กำลังสนุกบ้างทีมันก็ไม่สนุก
กับการเขียนโปรแกรม
ถ้าเราทำตรงนี้สำเร็จ
คงจะได้ตังค์ใช้เพิ่มอีก หวังว่าคงจะเป็นแบบนั้น